Die ene hond die altijd in de weg ligt — en waarom niemand er iets aan doet
Dit voorjaar logeerde ik op verschillende plekken in Sicilië. En overal, echt overal, hadden ze honden. Vriendelijke beesten, maar met één bijzondere gewoonte: ze lagen standaard in de weg.
In een deuropening. Op de smalle doorgang waar je met je koffers langs moest. Of midden op het pad naar de parkeerplaats. Alsof ze precies wisten waar je naartoe wilde en daar bewust gingen liggen.
Soms verwachtten ze gewoon dat je over ze heen stapte. En als dat niet ging, stonden ze heel langzaam op. Met een blik van: jij stoort mij, niet andersom.
Het gebeurde letterlijk bij ieder nieuw adres waar we aankwamen.
En ik moest denken: dit is precies wat er in veel organisaties gebeurt.
Er ligt iets in de weg. Een proces dat niet werkt. Een afspraak die niemand meer begrijpt maar iedereen volgt. Een overlegstructuur die meer tijd kost dan oplevert. Systemen die ooit een functie hadden, maar nu vooral ruimte innemen.
En niemand doet er iets aan.
We stappen er met een omweg omheen. We ergeren ons. We verzuchten dat het anders moet. Maar we laten het liggen.
Want wie ben ik om daar iets van te zeggen? Misschien ligt het er met een reden. Misschien wordt iemand boos als ik eraan kom. Misschien ben ik de enige die er last van heeft.
Totdat je op een dag gewoon vraagt: waarom ligt dit hier eigenlijk?
En dan blijkt vaak dat niemand het meer weet. Of dat iedereen er al lang last van heeft, maar dacht dat het nu eenmaal zo hoorde.
Dat ene gesprek, die ene vraag, kan genoeg zijn om iets in beweging te zetten. Om ruimte te maken waar die er eerst niet was.
Je hoeft niet meteen het hele systeem om te gooien. Soms is het genoeg om die ene hond vriendelijk aan de kant te schuiven.
Wat ligt er bij jou in de weg waar je al maanden met een omweg omheen loopt?