We zijn aan het wandelen in Limburg. Het is zo’n dag waarop alles net een beetje anders loopt dan gepland. De zon schijnt, de heuvels zijn groen en ik voel me even helemaal los van de dagelijkse beslommeringen. Totdat we, ergens halverwege de route, ontdekken dat we het pad een beetje zijn kwijtgeraakt. Niet veel, gewoon een klein stukje. Maar genoeg om ineens voor een hek te staan.
Nu ben ik niet iemand die zich snel laat tegenhouden door een hek. Het weiland aan de andere kant lijkt een makkelijke short cut. Het is maar een klein stukje, en we kunnen niet helemaal zien wat er verderop is omdat het weiland afloopt. Dus, stoute schoenen aan, over het hek geklommen en vol goede moed richting de overkant.
En dan gebeurt het. Uit het niets stormt er een horde koeien op ons af. Echt, ik vind koeien fantastische beesten. Maar als je er twintig in volle vaart op je af ziet komen, dan voelt dat toch net even anders. Mijn hart klopt in mijn keel, ik kijk nog één keer achterom en begin te rennen. Met een bonzend hart en een flinke dosis adrenaline bereiken we de overkant. We halen opgelucht adem, lachen om onze eigen overmoed en vegen het gras van onze broek.
Het is zo’n moment dat je bijblijft. Niet alleen omdat het spannend was, maar vooral omdat het zo herkenbaar is. Hoe vaak denk je niet in je werk: “We nemen gewoon even een andere route, een snellere weg, dan zijn we er zo.” Zeker als je midden in een veranderproces zit en het gevoel hebt dat alles stroperig gaat, dat je vastloopt in oude patronen of systemen die niet mee willen bewegen. Dan is de verleiding groot om een shortcut te nemen. Even snel, even makkelijk. Gewoon over het hek en door het weiland.
Maar wat ik steeds weer merk – en deze koeien herinnerden me daar op een nogal directe manier aan – is dat er altijd iets onverwachts gebeurt. Je denkt dat je een slimme omweg hebt gevonden, maar ineens stormt er een kudde weerstand op je af. Of je komt midden in het weiland tot de ontdekking dat het toch niet zo eenvoudig is als je dacht. En dan sta je daar, met kloppend hart, te bedenken hoe je nu verder moet.
Veranderen in organisaties werkt precies zo. Je kunt plannen maken, routes uitstippelen, en soms lijkt het alsof je een snellere weg hebt gevonden. Maar vroeg of laat kom je iets tegen dat je niet had voorzien. Weerstand, onverwachte reacties, of gewoon het feit dat mensen tijd nodig hebben om mee te bewegen. En eerlijk is eerlijk: ik heb zelf ook vaak gedacht dat ik het wel even sneller kon regelen. Alleen om er dan achter te komen dat de echte verandering juist zit in het samen door het weiland lopen, met alle hobbels en verrassingen die daarbij horen.
Dus als je nu midden in een veranderproces zit en je voelt de verleiding om het hek over te klimmen: sta even stil. Kijk goed om je heen. Vraag je af wat er achter het volgende heuveltje ligt. En als je toch besluit het avontuur aan te gaan, wees dan voorbereid op een kudde koeien – of wat voor verrassingen er ook op je pad komen.
Ik gun je de moed om het onbekende tegemoet te treden, maar ook de wijsheid om te weten dat shortcuts zelden echt kort zijn. En mocht je onderweg vastlopen, of gewoon eens willen sparren over hoe je samen met je team die verandering wél duurzaam in beweging krijgt, neem gerust contact op. Ik loop graag een stukje met je mee.