We lopen over het strand, het is eb en het zand is bezaaid met tientallen kwallen. Als blauwe gelatinepuddinkjes liggen ze daar uit te drogen, een beetje treurig eigenlijk. In het water zijn kwallen bijna feeëriek: ze zweven met hun kleurige tentakels moeiteloos door het water, alsof zwaartekracht niet voor hen geldt. Maar zo op het strand is er niets meer over van die magie. Zonder water zijn ze gewoon… een hoopje niks. Ze hebben het water nodig om te overleven, maar ook om tot volle bloei te komen.
Ik blijf even staan en kijk naar die kwallen. Het beeld blijft hangen. Want eerlijk is eerlijk: ik heb me ook wel eens zo’n uitgedroogde kwal gevoeld. Je kent het vast wel: je zit midden in een veranderproces, je hebt mooie plannen, je weet precies waar je naartoe wilt, maar het systeem werkt niet mee. Je energie lekt langzaam weg, je collega’s lijken vooral te zuchten bij het woord ‘verandering’ en je vraagt je af: waar is die moeiteloosheid gebleven? Waar is dat gevoel dat je gewoon kunt bewegen, dat je vooruitkomt?
Het is verleidelijk om te denken dat je afhankelijk bent van je omgeving, net als die kwal. Dat je pas tot bloei komt als alles om je heen perfect is: het juiste team, een open cultuur, steun van bovenaf. Maar het leven – en zeker het werkende leven – is zelden zo maakbaar. En toch… toch heb je meer invloed dan je denkt.
Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik zelf ook vaak heb gewacht tot “het systeem” veranderde. Totdat ik ontdekte dat ik zelf het water kon zoeken. Niet door in één keer het hele tij te keren, maar door kleine stapjes te zetten. Door te kijken naar mijn eigen overtuigingen: geloof ik eigenlijk wel dat ik verschil kan maken? Durf ik te leven naar mijn eigen waarden, ook als dat betekent dat ik soms tegen de stroom in moet zwemmen?
Misschien herken je het wel. Dat je in een vergadering zit en je voelt dat er iets niet klopt, maar je zegt er niets van omdat “dat toch geen zin heeft”. Of dat je een idee hebt, maar het niet deelt omdat je bang bent dat het toch weer wordt afgeschoten. En zo droog je langzaam een beetje uit, net als die kwal op het strand.
Wat mij heeft geholpen, is om steeds weer terug te gaan naar wat ik belangrijk vind. Waar sta ik voor? Wat wil ik bijdragen? En dan niet wachten tot alles perfect is, maar gewoon één klein stapje zetten. Een vraag stellen in plaats van een oordeel vellen. Een collega uitnodigen om mee te denken. Een keer “nee” zeggen tegen iets wat niet bijdraagt aan het doel. Het zijn vaak geen grote dingen, maar ze brengen wel beweging. En voor je het weet, voel je weer een beetje water om je heen. Je komt los van het zand en begint weer te zweven.
Ik gun jou – en eigenlijk iedereen die zich soms een uitgedroogde kwal voelt – dat je ontdekt hoeveel invloed je zelf hebt. Dat je niet hoeft te wachten tot het eb voorbij is, maar dat je met kleine stapjes het verschil kunt maken. Niet door alles alleen te doen, maar door samen te zoeken naar waar het stroomt. En ja, soms is dat spannend. Soms voelt het kwetsbaar. Maar het is ook precies daar waar je weer tot bloei komt.
Dus, wat is voor jou vandaag een klein stapje richting het water? Welke overtuiging mag je loslaten? Welke waarde wil je meer laten zien? Ik ben benieuwd. En als je het lastig vindt om dat alleen te doen: neem gerust contact op. Ik denk graag met je mee. Want samen zwemmen is altijd makkelijker dan alleen spartelen op het droge.