Ik wil veel liever de prins zijn.
Ik liep laatst door het park en zag een klein meisje met haar moeder. Ze was tot in de puntjes uitgedost als prinsesje: een glanzende roze jurk, glitters in haar haar en van die veel te grote balschoentjes aan haar voeten. Ze straalde helemaal, dat kon je van een afstand al zien. Haar moeder keek trots toe hoe haar dochter zich door het gras bewoog, voorzichtig om haar jurk niet vies te maken.
En terwijl ik daar liep, moest ik ineens terugdenken aan mijn eigen kindertijd. Niet omdat ik vroeger ook zo’n prinsesje was – integendeel. Ik heb nooit de behoefte gehad om mijzelf als prinses te verkleden. Geen kroontjes, geen tule, geen roze. Maar ik was wél dol op sprookjes. Alleen… ik vond de prins altijd veel spannender. Die trok eropuit, beleefde avonturen, versloeg draken (of in mijn fantasie soms gewoon een boze buurhond), en mocht uiteindelijk zelf kiezen wie hij wilde redden. Dus lag ik als kind in bed niet te dromen over baljurken, maar over wat ik allemaal zou doen als ik de prins was. De wereld in, op zoek naar avontuur, met een flinke dosis lef en nieuwsgierigheid.
Het klinkt misschien als een onschuldig jeugdfantasietje, maar het heeft me altijd geholpen om buiten de lijntjes te kleuren. Niet automatisch het pad kiezen dat voor mij werd uitgestippeld, maar mijn eigen route zoeken – ook als dat betekende dat ik soms de enige was die niet in een prinsessenjurk op een feestje verscheen. Of, later, de enige die in een organisatie zei: “Maar waarom doen we het eigenlijk zo? Kan het niet anders?”
En eerlijk is eerlijk, dat buiten de lijntjes kleuren is niet altijd makkelijk. Zeker niet als je in een organisatie werkt waar de patronen stevig vastzitten en iedereen gewend is aan ‘zo doen we het nu eenmaal’. Het is verleidelijk om je aan te passen, om gewoon de prinses te spelen omdat dat nu eenmaal van je verwacht wordt. Maar als ik iets heb geleerd, is het dat je daar op de lange termijn niet gelukkig van wordt. Je raakt jezelf kwijt, en dat voel je op den duur aan alles: je energie, je motivatie, je plezier in het werk.
Juist in veranderprocessen zie ik dit vaak terug. Mensen die het gevoel hebben dat ze in een rol worden geduwd die niet bij ze past. Die hun dromen en ideeën parkeren omdat ze denken dat ze niet passen binnen het systeem. Of omdat ze bang zijn dat ze ‘raar’ gevonden worden als ze het anders aanpakken. Maar weet je, de mooiste veranderingen beginnen vaak bij iemand die durft te zeggen: “Ik wil het anders. Ik wil niet de prinses zijn omdat het hoort, ik wil de prins zijn omdat dat bij mij past.”
Trouw blijven
Trouw blijven aan jezelf en aan je eigen dromen vraagt soms om moed. Om het lef om uit het hokje te stappen waar je in bent gezet – of waar je misschien zelf in bent gaan zitten. En ja, daar hoort soms ook bij dat je weerstand ontmoet. Dat mensen je raar aankijken of zeggen: “Doe nou maar gewoon.” Maar als je blijft luisteren naar wat voor jou klopt, merk je dat je anderen juist inspireert om hetzelfde te doen. En dan komt er beweging. Niet omdat iemand van bovenaf zegt dat het moet, maar omdat mensen van binnenuit voelen: dit past bij mij, hier wil ik aan bijdragen.
Dus als jij nu midden in een verandertraject zit en het gevoel hebt dat je in een rol wordt gedrukt die niet bij je past, stel jezelf dan eens de vraag: wie wil ik eigenlijk zijn in dit verhaal? De prinses die wacht tot iemand haar komt redden, of de prins die zelf op avontuur gaat? En wat heb je nodig om die stap te zetten?
Ik gun je het lef om trouw te blijven aan jezelf, ook als dat betekent dat je soms tegen de stroom in moet zwemmen. Want juist daar ontstaan de mooiste verhalen – en de meest duurzame veranderingen.
Wil je eens sparren over hoe je dat doet, jezelf blijven in een organisatie die graag hokjes vult? Of zoek je praktische handvatten om je team mee te nemen in verandering zonder jezelf te verliezen? Neem gerust contact op. Ik denk graag met je mee.