Ik zit in de kantine met mijn koffie en kijk naar de pingpongtafel in de hoek. Twee mannen van middelbare leeftijd lopen een beetje lacherig naar de tafel en beginnen een spelletje. Een kwartier later zit ik met verbazing te kijken naar wat er gebeurt.
Een van de mannen serveert het balletje steeds met een enorme kracht naar de overkant. Iedere keer dat hij dit doet grijpt hij daarna naar zijn schouder. Het doet hem duidelijk zeer, maar hij blijft doorgaan. De andere man is iets jonger en kan hem aardig bijhouden, is technisch gezien ook iets sterker. De eerste man wordt steeds fanatieker maar ook steeds vermoeider. En hij ontziet zijn pijnlijke schouder absoluut niet.
Inmiddels kun je het testosteron in de lucht bijna snijden, maar beide mannen willen niet als eerste opgeven.
Ik herken het. Niet willen opgeven en maar blijven doorgaan ondanks dat je best wel weet dat je beter kunt stoppen. Een te groot verantwoordelijkheidsgevoel en een dosis doorzettingsvermogen tegen wil en dank heeft mij regelmatig in de problemen gebracht. En ik zie het in de dagelijkse praktijk in mijn trainingen en coaching ook nog steeds.
Die medewerker die zich het vuur uit de sloffen loopt voor een verandertraject, terwijl de rest van het team allang heeft afgehaakt. Die teamleider die blijft duwen en trekken, ook al merkt ze dat haar collega’s moe worden. Die projectleider die nog een extra stapje zet, en nog een, en nog een, tot zijn schouder pijn doet maar hij gewoon doorgaat.
Want stoppen voelt als opgeven. En opgeven is falen, toch?
Inmiddels weet ik wat het kost om zo maar door te blijven gaan, de last alleen te dragen en niet om hulp te vragen. En ik weet hoe moeilijk het is om dat patroon te doorbreken. Maar ik heb zelf ook ondervonden dat het kan, stap voor stap.
Iets opgeven kost moed. Stoppen met doorduwen kost moed. Toegeven dat je het niet alleen kunt kost moed. En vragen om hulp is misschien wel het moedigste wat je kunt doen.
Want verandering draait niet om wie het langste volhoudt of wie het hardste werkt. Het draait om samen iets voor elkaar krijgen. Om ruimte maken voor anderen. Om op tijd signaleren dat je een andere aanpak nodig hebt.
Dus herken jij jezelf in die man met de pijnlijke schouder? Ben jij ook iemand die blijft doorgaan terwijl je eigenlijk weet dat het anders moet? Ik ga graag met je in gesprek. Stuur me gerust een berichtje.