Ik sta samen met mijn zus op de zolder van mijn ouderlijk huis. Het is zo’n dag waarop je je realiseert dat spullen niet alleen spullen zijn, maar ook tijdcapsules. We zijn bezig met opruimen – of eigenlijk: loslaten – en elke doos, elk kledingstuk roept herinneringen op. Mijn handen glijden langs een oude jas. Mijn jas. Donkerblauw, met van die slijtplekken op de ellebogen. Ik til hem op en schrik van het gewicht. Alsof ik ineens een winterjas vol bakstenen optil.
Nieuwsgierig voel ik aan de voering. Mijn vingers stuiten op harde, ronde vormen. Steentjes. Een hele berg steentjes, zorgvuldig verstopt in de voering. Ik moet lachen, want ik weet meteen weer hoe dit kwam. Als kind had ik een fascinatie voor mooie steentjes. Elk uitstapje, elke wandeling leverde wel een paar nieuwe schatten op. Mijn moeder werd er gek van, die jas was eigenlijk nooit bedoeld als draagtas voor een halve grindbak. De voering scheurde steeds weer uit, maar ik kon het niet laten. Elk steentje voelde als een vondst, een bewijs dat ik iets moois had gezien en vastgehouden. Wat mij ontroerde, was dat mijn moeder de jas mét de steentjes had bewaard. Niet alleen het kledingstuk, maar ook de ballast. Alsof ze wist dat het gewicht niet alleen lastig was, maar ook betekenisvol. Dat raakte me meer dan ik had verwacht.
Nu, jaren later, heb ik nog steeds iets met stenen. Niet dat ik mijn jaszakken nog volstop – ik heb inmiddels geleerd dat een handtas met kiezelstenen niet praktisch is – maar de fascinatie is gebleven. Misschien omdat elke steen een verhaal vertelt. Een reis van duizenden, soms miljoenen jaren, langs rivieren, bergen, gletsjers. Geslepen, geschuurd, veranderd door tijd, druk en geduld. Geen steen wordt in één dag een gladde kiezel. Verandering kost tijd. Soms zie je het niet eens gebeuren, tot je ineens een compleet andere vorm in handen hebt. En eerlijk is eerlijk: dat geduld heb ik niet altijd.
Zeker niet als het gaat om verandering in organisaties. Ik herken het gevoel van ongeduld, van willen duwen aan iets wat muurvast lijkt te zitten. Je hebt een goed idee, je ziet het voor je, je voelt de energie – en dan… weerstand. Logge systemen. Collega’s die moe zijn van weer een nieuw plan. Het kan voelen alsof je met een jas vol stenen een marathon probeert te lopen. Maar misschien is dat juist de les van die jas. Dat je soms ballast meedraagt die je niet meteen kunt loslaten. Dat verandering niet altijd snel of lichtvoetig gaat. Dat het proces zelf – met alle hobbels, vertragingen en onverwachte wendingen – waardevol is.
Net als die steentjes in mijn jas. Ze maakten het zwaar, maar ze gaven me ook een gevoel van gegrond zijn. Letterlijk. Ik stond steviger, voelde het gewicht van mijn eigen keuzes. Dus als je midden in een veranderproces zit en het gevoel hebt dat je niet vooruitkomt, denk dan eens aan die steen. Of aan die jas vol steentjes. Elke kleine stap, elk gesprek, elke poging om iets in beweging te krijgen, draagt bij aan het grotere geheel. Soms zie je pas achteraf hoe alles op zijn plek valt. En soms moet je gewoon vertrouwen op het proces, ook als het langer duurt dan je had gehoopt.
Verandering is geen sprint, maar een reis. Met hobbels, met ballast, met onverwachte vondsten onderweg. En soms helpt het om even stil te staan, te voelen wat je meedraagt, en te beseffen dat juist dát je kracht geeft. Herken je dat gevoel van ongeduld, of het idee dat je met een jas vol stenen door je organisatie loopt? Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.
Wil je eens sparren over hoe je het proces lichter kunt maken – of gewoon even delen waar je tegenaan loopt? Neem gerust contact op. Samen kijken we hoe jouw steentjes kunnen bijdragen aan blijvende verandering.